[ سوره سبإ ‹ 34 › : آيات 10 تا 11 ] وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ مِنَّا فَضْلًا يا جِبالُ أَوِّبِي مَعَه وَالطَّيْرَ وَأَلَنَّا لَه الْحَدِيدَ ‹ 10 › أَنِ اعْمَلْ سابِغاتٍ وَقَدِّرْ فِي السَّرْدِ وَاعْمَلُوا صالِحاً إِنِّي بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ‹ 11 › ترجمه : 10 - ما به داود از فضل خود نعمتى بزرگ بخشيديم ، ( ما به كوه‌ها و پرندگان ) گفتيم اى كوه‌ها ! و اى پرندگان ! با او هم آواز شويد ( و همراه او تسبيح خدا گوئيد ) و آهن را براى او نرم كرديم . 11 - ( و دستور داديم ) زرههاى كامل و فراخ بساز ، و حلقه‌ها را به اندازه و متناسب كن ، و عمل صالح بجا آوريد كه من به آنچه انجام مىدهيد بينا هستم . تفسير : مواهب بزرگ خدا بر داود از آنجا كه در آخرين آيه بحث گذشته سخن از « عبد منيب » و بنده توبه كار بود و مىدانيم اين توصيف در بعضى از آيات قرآن ‹ 24 سوره ص ) براى داود پيامبر به شرحى كه به خواست خدا خواهد آمد ذكر شده است بنا بر اين چه بهتر كه گوشه اى از حال اين پيامبر بزرگ و فرزندش سليمان به عنوان يك الگو بازگو شود و بحث گذشته تكميل گردد . ضمنا هشدارى باشد براى همه كسانى كه نعمتهاى خدا را به دست فراموشى